
«کیف کج»، «کراسبادی»، «مسنجر»، «حمایلی» یا «بادی بگ»؛ ممکن است یک کیف را در سه فروشگاه با سه اسم مختلف ببینید. همین اسمهای جورواجور باعث میشود خیلیها کیفی بخرند که لپتاپشان در آن جا نمیشود، یا کیف بزرگی که برای یک گوشی و کیف پول، روی بدن شل و آویزان میماند.
در این راهنما، انواع کیف دوشی مردانه یکییکی آمده است: اسم درست هر مدل، اسمهای دیگری که در بازار به آن میگویند، وسایلی که در آن جا میشود و کسی که بیشترین استفاده را از آن میبرد.
انواع کیف دوشی مردانه را از روی سه چیز از هم جدا میکنند: اندازه، شکل بستن بند و نوع در کیف. بند ممکن است روی یک شانه بیفتد یا ضربدری از روی سینه رد شود، و در کیف ممکن است زیپ، درپوش (فلپ) یا سگک داشته باشد. رایجترین مدلهای کیف دوشی مردانه در بازار ایران اینها هستند:
بعضی از این اسمها فقط اسم بازاریاند و بعضی واقعاً مدل جداگانهای هستند. برای همین، کنار هر مدل اسمهای دیگرش هم آمده تا موقع خرید اینترنتی گیج نشوید.
اسمهای دیگر: کیف موبایلی، کیف بغلی، کیف دوشی کوچک.
کوچکترین و تختترین کیف دوشی است. پاسپورت ۱۲٫۵ در ۸٫۸ سانتیمتر است و یک گوشی بزرگ حدود ۱۶ سانتیمتر ارتفاع دارد؛ پس کیفی با ارتفاع داخلی حدود ۱۸ سانتیمتر هر دو را راحت جا میدهد. اگر بندش را کوتاه کنید و روی سینه بیندازید، همان چیزی میشود که به آن کیف گردنی میگویند.
به کار چه کسی میآید: مسافری که پاسپورت، بلیت و پول را باید دم دست داشته باشد، کسی که برای خرید و کارهای کوتاه شهری بیرون میرود و مردی که نمیخواهد جیب شلوارش از گوشی و کلید باد کند. زیر کاپشن هم به چشم نمیآید.
به کار چه کسی نمیآید: کسی که کتاب، تبلت یا بطری آب همراه دارد.

اسمهای دیگر: کیف کج، کیف یکطرفه، کیف مورب، کراس بگ.
اندازه متوسط دارد و بندش از روی یک شانه به سمت دیگر بدن میرود. بیشتر مدلها با زیپ یا یک درپوش کوچک بسته میشوند و تبلت ۱۱ اینچی، دفترچه، شارژر، عینک و چتر تاشو را جا میدهند.
به کار چه کسی میآید: دانشجو، کارمندی که لپتاپ همراه نمیبرد و هر کسی که با مترو و اتوبوس رفتوآمد میکند. کیف جلوی چشمتان میماند و در شلوغی، دست بردن در آن برای دیگران سختتر است.
نکته خرید: کراسبادی پر که شود، سنگین میشود. در این مدل، بند پهن و قابل تنظیم از رنگ و طرح مهمتر است.

اسمهای دیگر: کیف ضربدری، کیف سینهای، اسلینگ بگ.
کیفی باریک و کشیده است که ضربدری روی سینه یا پشت بسته میشود و کاملاً به بدن میچسبد. فرقش با کراسبادی همین چسبیدن به بدن است: موقع تند راه رفتن یا رکاب زدن تکان نمیخورد، ولی جای کمتری دارد.
به کار چه کسی میآید: دوچرخهسوار و موتورسوار، کسی که زیاد پیادهروی میکند و گردشگری که در شهر شلوغ میگردد. با یک حرکت میشود کیف را به جلو چرخاند و گوشی را برداشت.
محدودیت: جز کیف پول، گوشی، کلید و یک پاوربانک کوچک، جای چیز دیگری ندارد.
اسمهای دیگر: کیف کمری، فانی پک، کیف کمری ضربدری.
همان کیف کمری قدیمی است که حالا بیشتر آن را ضربدری روی سینه میبندند. بندش آنقدر بلند میشود که هم دور کمر بسته شود و هم از روی شانه رد شود.
به کار چه کسی میآید: پدری که بچه بغل میکند و دستش باید آزاد باشد، کسی که به ورزشگاه، کنسرت یا سفر یکروزه میرود و ورزشکاری که گوشی و کلید را باید همراه داشته باشد.
محدودیت: ظاهرش اسپرت است و با کت و شلوار رسمی جور درنمیآید.
اسمهای دیگر: کیف پستچی، کیف نامهرسان، کیف دوشی درپوشدار.
اسمش از کیف پیکها و نامهرسانها آمده است. کیفی بزرگ و نسبتاً تخت است، با درپوشی که تقریباً همه جلوی کیف را میپوشاند و بندی بلند که ضربدری بسته میشود. برگه A4، پوشه و بسته به اندازه مدل، لپتاپ ۱۳ تا ۱۵٫۶ اینچی را جا میدهد.
به کار چه کسی میآید: کسی که لپتاپ و مدارک همراه دارد ولی ظاهر رسمی کیف اداری را نمیخواهد؛ مثل طراح، برنامهنویس، معلم و دانشجو. دوچرخهسوار شهری هم آن را دوست دارد، چون موقع رکاب زدن میشود کیف را به پشت چرخاند.
نکته خرید: اگر درپوش فقط با چسب پارچهای (چسب تقتقی) بسته میشود، صدای باز شدنش در کلاس و جلسه آزاردهنده است. مدلهایی که قفل مغناطیسی یا سگک دارند، بیصداترند.

اسمهای دیگر: کیف سگکدار، کیف کلاسیک دانشجویی.
شبیه مسنجر است، ولی فرمدارتر و رسمیتر. معمولاً یک دسته کوتاه بالای کیف دارد، درپوشش با یک یا دو سگک بسته میشود و کف آن صاف است تا کیف روی میز بایستد. ظاهرش یادآور کیفهای قدیمی مدرسه و دانشگاه است.
به کار چه کسی میآید: استاد دانشگاه، معلم، وکیل یا کارمندی که سبک کلاسیک دوست دارد و کتاب و پرونده همراه میبرد. با کت تک و پیراهن خیلی خوب جور میشود.
محدودیت: باز و بسته کردن سگکها طول میکشد. اگر روزی چند بار به وسایل کیف سر میزنید، مدلی را بگیرید که زیر سگکها قفل مغناطیسی دارد.
اسمهای دیگر: کیف لپتاپ دوشی، کیف اداری دوشی.
بزرگترین مدل کیف دوشی است و یک محفظه جدا و پددار برای لپتاپ دارد. ابعاد داخلی کیف باید دستکم ۲ سانتیمتر از طول و ارتفاع لپتاپ بیشتر باشد. مثلاً لپتاپ ۱۵٫۶ اینچی حدود ۳۶ در ۲۵ سانتیمتر است و کیفی با فضای داخلی دستکم ۳۸ در ۲۷ سانتیمتر میخواهد.
به کار چه کسی میآید: کارمند، مهندس، برنامهنویس و هر کسی که هر روز لپتاپ، شارژر و ماوس را جابهجا میکند.
نکته مهم: این کیف زود سنگین میشود. طبق توصیه انجمن کایروپراکتیک آمریکا درباره وزن کیف، کیف نباید از ۱۰ درصد وزن بدن سنگینتر باشد؛ یعنی برای مردی ۸۰ کیلویی، حداکثر ۸ کیلوگرم. اگر بار روزانهتان بیشتر است یا مسیر پیاده طولانی دارید، کوله پشتی که وزن را روی دو شانه پخش میکند، انتخاب بهتری است. در کیف دوشی هم بند پهن و پددار بگیرید و هر چند وقت یک بار شانه را عوض کنید.
اسمهای دیگر: کیف دوکاره، کیف دستی بنددار، کیف چندکاره.
هم دسته کوتاه دارد و هم بند بلند جداشدنی؛ بعضی مدلها بند کولهای هم دارند. در جلسه کاری با دسته حمل میشود و در خیابان روی دوش میافتد.
به کار چه کسی میآید: مدیر، فروشنده، مشاور و هر کسی که در یک روز چند جور موقعیت دارد و فقط یک کیف میخواهد. برای سفر کاری یکروزه هم انتخاب منطقی است.
محدودیت: هر حلقه و قلاب اضافه، یک نقطه احتمالی خرابی است. پیش از خرید، جنس قلابها (فلزی بهتر از پلاستیکی) و دوخت محل اتصال بند را دقیق ببینید.
اسمهای دیگر: کیف دوربین دوشی، کیف عکاسی.
از بیرون شبیه کراسبادی یا مسنجر است، ولی داخلش جداکنندههای پددار و جابهجاشدنی دارد تا بدنه دوربین و لنزها به هم نخورند. در بیشتر مدلها، در کیف از بالا باز میشود تا دوربین سریع بیرون بیاید.
به کار چه کسی میآید: عکاس، تولیدکننده محتوا و گردشگری که دوربین و یک لنز اضافه همراه دارد. اگر جداکنندهها را بردارید، کیف روزمره هم میشود.
محدودیت: پد و جداکنندهها کیف را حجیمتر از یک کراسبادی معمولی میکنند.
اگر هنوز بین دو سه مدل ماندهاید، جدول زیر را از روی سبک زندگی خودتان بخوانید:
| شرایط شما | مدل مناسب |
| فقط گوشی، کلید و کیف پول همراه دارید | کیف پاسپورتی یا گردنی |
| دانشجو هستید و تبلت و جزوه میبرید | کراسبادی یا مسنجر |
| هر روز لپتاپ همراه دارید | کیف دوشی لپتاپی یا مسنجر پددار |
| با دوچرخه یا موتور رفتوآمد میکنید | بادی بگ |
| بچه کوچک دارید و دستتان باید آزاد باشد | کیف کمری حمایلی یا بادی بگ |
| زیاد سفر میکنید | کیف پاسپورتی، کنار چمدان یا کوله |
| سبک رسمی و کلاسیک دارید | سچل |
| یک کیف برای همه موقعیتها میخواهید | کیف دستی دوشی |
| عکاسی میکنید | کیف دوشی عکاسی |
۱. وسایل روزانه را کنار هم بچینید. کیف را از روی وسایلتان انتخاب کنید، نه از روی عکس. ابعادی که در مشخصات کیف میآید معمولاً بیرونی است و فضای داخلی، به خاطر ضخامت جنس و دوخت، کمی کوچکتر است.
۲. شکل حمل را مشخص کنید. کیفی که فقط روی یک شانه میافتد، ممکن است مدام سر بخورد و موقع راه رفتن تاب بخورد. بستن ضربدری، کیف را نزدیک بدن نگه میدارد و دستها را کاملاً آزاد میگذارد. پس بند قابل تنظیم را جدی بگیرید.
۳. جنس و دوخت را از نزدیک ببینید. طبق تعریف دانشنامه بریتانیکا از چرم، چرم طبیعی پوست حیوانی است که با دباغی به مادهای پایدار و فاسدنشدنی تبدیل شده است. این نوع چرم بادوامتر است و با گذر زمان جاافتادهتر میشود، ولی سنگینتر و گرانتر است.
اگر میخواهید این اسمها را روی مدلهای واقعی ببینید، یک فهرست کامل کیف دوشی مردانه که مدلهای پاسپورتی، حمایلی، لپتاپی، دستی دوشی، چرمی و برزنتی را با ابعاد و جنس کنار هم آورده، مقایسه را خیلی سادهتر میکند.
کراسبادی بزرگتر است و معمولاً کنار پهلو یا جلوی لگن میماند. بادی بگ باریکتر است و روی سینه یا پشت به بدن میچسبد. کراسبادی برای وسایل بیشتر مناسب است و بادی بگ برای تحرک بیشتر.
مسنجر درپوش بزرگ و ظاهر غیررسمی دارد و همیشه جای پددار ندارد. کیف لپتاپی محفظه پددار جدا و فرم رسمیتری دارد. اگر لپتاپ را در مسنجر میگذارید، مدل پددار بخرید یا لپتاپ را داخل کاور جدا بگذارید.
برای بار سبک و دسترسی سریع به وسایل، کیف دوشی راحتتر است. برای بار سنگین و مسیر پیاده طولانی، کوله پشتی بهتر است، چون وزن را روی دو شانه پخش میکند.
بله. «کیف کج» و «کیف یکطرفه» اسمهای بازاری کیف دوشیاند، وقتی ضربدری بسته شود، و بیشتر به کیف کراسبادی اشاره دارند. مدل جداگانهای نیستند.
برای انتخاب از میان انواع کیف دوشی مردانه، اسم کیف را کنار بگذارید و سه سؤال بپرسید: هر روز چه وسایلی همراه دارم؟ کیف را روی یک شانه میاندازم یا ضربدری؟ بیشتر با چه سبک لباسی بیرون میروم؟ جواب همین سه سؤال مدل درست را نشان میدهد؛ اسمی که فروشنده روی کیف گذاشته، اهمیت چندانی ندارد.






